Πολύ λίγα επαγγέλματα στην ιστορία έχουν υπάρξει όσο μακάβρια, σκοτεινά και βλοσυρά όσο αυτό του αποκεφαλιστή. Αν και συχνά τα φιλμ του Hollywood τους παρουσιάζουν ως βάναυσους βασανιστές καταραμένων ηρώων, ενδόξων επαναστατών (μεγάλε Braveheart), μαγισσών και λοιπών περιθωριακών στοιχείων της Μεσαιωνικής εποχής, η αλήθεια είναι ότι οι αποκεφαλιστές δεν ήταν ούτε αιμοβόροι, ούτε γούσταραν να βασανίζουν τον κοσμάκη όπως λανθασμένα μας έχει διδάξει η σύγχρονη pop κουλτούρα. Βασικά, το συντριπτικό ποσοστό από δαύτους δεν ήθελαν καν να είναι αποκεφαλιστές, αλλά λόγοι ανωτέρας βίας τους ανάγκαζαν συνήθως να δεχτούν αυτόν τον πραγματικά άχαρο – και λίγα λέω – ρόλο.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, ο αποκεφαλιστής ήταν και ο ίδιος “βαρυποινίτης’’ ή τεσπά κάποιος που είχε διαπράξει ένα σοβαρό έγκλημα στο παρελθόν. Βλέπεις, το γεγονός ότι κανένας νορμάλ άνθρωπος δεν προτίθετο να κάνει το συγκεκριμένο επάγγελμα με την θέληση του, ανάγκαζε τις τοπικές αρχές στα περισσότερα μέρη της Μεσαιωνικής Ευρώπης να “προσλαμβάνει” εγκληματίες να αναλάβουν την συγκεκριμένη σκατοδουλειά. Στις σκανδιναβικές χώρες ιδιαίτερα, εφάρμοζαν την συγκεκριμένη τακτική “προσλήψεων” σε εκτεταμένο βαθμό, ενώ σε περίπτωση που ο υποψήφιος αρνιόταν να δεχτεί την πρόταση, εκτελείτο με συνοπτικές διαδικασίες από κάποιον πιο αδίστακτο και πρόθυμο από αυτόν.

Στις υπερβολικά προληπτικές και θεοκρατικές κοινωνίες του Μεσαίωνα, το επάγγελμα του αποκεφαλιστή αντιμετωπιζόταν από τον απλό κόσμο ως καταραμένο, ενώ οι θρησκόληπτοι θεωρούσαν ότι ο εκτελεστής έπαιρνε πάνω του τις αμαρτίες του κάθε εγκληματία που εκτελούσε. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε πιο αποκρουστικό, καταραμένο και αμαρτωλό επάγγελμα που κάποιος μπορούσε να κάνει, από αυτό του αποκεφαλιστή.

Η επίσημη Εκκλησία της Γαλλίας προσπάθησε να ανατρέψει το εξαιρετικά δυσμενές κλίμα που είχε δημιουργηθεί για τους αποκεφαλιστές, ψηφίζοντας επίσημο διάταγμα που τους απάλλασσε από όλες τις αμαρτίες που είχαν διαπραχθεί κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Σαφώς, κανένα διάταγμα ή άλλο κυβερνητικό τρικ δεν μπορούσε να αλλάξει την εικόνα τους στα μάτια του κόσμου, ιδιαιτέρως των φανατικών πιστών που θεωρούσαν ότι κάθε αποκεφαλιστής είχε μια περίοπτη θέση στην κόλαση να τον περιμένει.

Πηγή- Speedcult

Και επειδή το ψυχολογικό, ηθικό και θρησκευτικό βάρος των αποκεφαλιστών δεν ήταν ήδη αρκετό, κάποια στιγμή προέκυψε και έντονος κοινωνικός ρατσισμός εναντίον τους. Μπορεί στις τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες να παρουσιάζονται ως κουκουλοφόροι που κανείς δεν μπορεί να δει το πρόσωπο τους, αυτό όμως κυρίως συνέβαινε για ενδυματολογικούς ρόλους παρά για την διατήρηση της ανωνυμίας τους. Όλοι γνώριζαν ποιος είναι ο αποκεφαλιστής μιας πόλης ή χωριού. Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του ένας εκτελεστής έχανε το ένα ή και τα δυο αυτιά του μέσω ακρωτηριασμού, ενώ οι τοπικές αρχές τον μάρκαραν με πυρακτωμένο σίδηρο σε εμφανή σημείο του προσώπου, ώστε να τον ξεχωρίζει ο κόσμος εύκολα. Αν δεν έχετε αρχίσει να νιώθετε ήδη οίκτο για τον αποκεφαλιστή, υπάρχει και συνέχεια.

Πηγή – Gunaxin

Οι εκτελεστές συχνά αναγκάζονταν να ζουν σε σπίτια έξω από την πόλη, απομονωμένοι από τα πλήθη καθώς κανείς δεν ήθελε να συναναστρέφεται μαζί τους. Σε περιπτώσεις όπου αυτό δεν ήταν εφικτό, αναγκάζονταν να ζουν στις πιο κακόφημες και βρώμικες περιοχές της πόλης, κοντά σε δημόσιες τουαλέτες, ιδρύματα που στεγάζονταν λεπροί ή ψυχικά ασθενείς, και πορνεία. Επίσης, οι εκτελεστές δεν είχαν δικαίωμα ψήφου και ιθαγένειας στις πόλεις που εκτελούσαν τα καθήκοντα τους, και σε μεγάλο βαθμό τους απαγορευόταν να προσεύχονται μέσα σε εκκλησίες, να πίνουν σε δημόσιες παμπ, να πλένονται σε δημόσια λουτρά και ούτω καθεξής.

Last but not least, άλλο ένα πράγμα που μας έχουν διδάξει εσφαλμένα οι ταινίες είναι ότι οι αποκεφαλιστές αρέσκονται στο να βασανίζουν τα θύματα τους. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πατάτα βάσει των διαθέσιμων ιστορικών πηγών. Ο αποκεφαλιστής, όσο μακάβριο και αν ακούγεται, ήταν ένας από τους καλυτέρους επαγγελματίες της εποχής του. He made sure ότι όλα τα εξαρτήματά του, όπως λεπίδες, μαχαίρια, τσεκούρια, σκοινιά απαγχονισμού κτλ. ήταν σε ΤΕΛΕΙΑ κατάσταση, ώστε να μην υποφέρει ο κατάδικος κατά την εκτέλεση του. Σε περίπτωση που δεν μπορούσε να αποτελειώσει την εκτέλεση σε σύντομο χρονικό διάστημα, ή το θύμα υπέφερε περισσότερο από ότι προέβλεπε ο νόμος και η Εκκλησία, όχι απλά έχανε την δουλειά του, αλλά επανακτούσε την αρχική του ιδιότητα σαν εγκληματίας και γινόταν εκ νέου υποψήφιος για εκτέλεση ο ίδιος.

So…θύμα ή θύτης ο αποκεφαλιστής after all;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s