Σύμφωνα με τον βραβευμένο με δυο Michelin αστέρια Γάλλο σεφ, Μισέλ Ρου Jr., τα «ευτυχισμένα γουρούνια» κάνουν το καλύτερο μπέικον. Και σε περίπτωση που είσαι ένας από αυτούς (τους τοιούτους, ξέρεις εσύ) που παίρνουν την υπόθεση μπέικον με ελαφρά την καρδία, καλό θα ήταν να το ξανασκεφτείς.

Πλέον υπάρχει ολόκληρη επιστήμη που εμπλέκεται με την «τέχνη» της παραγωγής και θεϊκής γεύσης του μπέικον. Όχι παίζουμε!

Για όλους αυτούς όμως που βλέπουν το γουρουνάκι σαν λαχταριστό μπέικον, ή ψητή μπριζόλα στην σχάρα ξέρω ‘γω, υπάρχει και η αντίπερα όχθη με αυτούς, που προτείνουν ότι τα γουρουνάκια μπορούν να είναι επίσης πολύ υπάκουα και καλά κατοικίδια.

Πηγή: MNN

Για να είμαι απολυτά ειλικρινής μαζί σας, δεν βλέπω πώς κάποιος μπορεί να γίνει «φίλος» με κάποιον που υπό κατάλληλες συνθήκες (πείνας), θα τον έσφαζε ευχαρίστως και εν συνεχεία θα τον καταβρόχθιζε, αλλά ΟΚ, το προσπερνάω!

Ένα Είναι Το Σύνθημα Που Όλους Μας Ενώνει: Γουρούνια…Γουρούνια…Δολοφόνοι

Όπως και να ‘χει, οι άνθρωποι δεν είχαν πάντα φιλικά αισθήματα προς τα γουρούνια. Ειδικότερα στη Μεσαιωνική Γαλλία, οι χοίροι δεν ήταν και το πιο αγαπητό ζώο. Ήταν τόσο αντιπαθή και μισητά στον γαλλικό λαό, που πάρα πολλά γουρούνια καταδικάστηκαν ακόμα και σε θάνατο για τον έναν ή τον άλλο λόγο.

Κατά τη διάρκεια των νομικών μου σπουδών, έμαθα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε, σαν δικηγορίσκος ξεκίνησα την επαγγελματική μου καριέρα (εξαιρώντας τις άπειρες part-time δουλειές σαν φοιτητής) και από σύμπτωση κατέληξα αρθρογράφος.

Όσο περίεργο και αν ακούγεται όμως, τους πιο περίεργους νόμους που υπάρχουν ή έχουν υπάρξει, τους ανακάλυψα μέσω της ερευνάς σαν αρθρογράφος. Ένα τέτοιο περίεργο νομικό trend ήταν τα δικαστήρια ζώων κατά τον Μεσαίωνα. Και όχι τίποτα άλλο, δεν ζούσε ο μέγας μοντελοπνίχτης τότε για να τα υπερασπιστεί τα κακόμοιρα τα ζωάκια.

Πηγή: Voria

Tην σήμερον ημέρα, ένα ζώο δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για καμία ποινική πράξη. Βεβαίως, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις που εκτελούνται ζώα ακόμα και σήμερα, όταν είναι υπεύθυνα για την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να δικαστεί ή να κριθεί ένοχο ένα ζώο, μιας και δεν διαθέτει ηθική κρίση και λογική. Έλα όμως που κάποτε είχαν λίγο διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις οι πρόγονοι των σύγχρονων πολιτισμένων Ευρωπαίων.

Από τον δέκατο τρίτο αιώνα μέχρι και τον δέκατο όγδοο, τα δικαστήρια ζώων, έδιναν και έπαιρναν σε όλη την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. Πολλά ζώα κρίθηκαν ένοχα για διάφορου είδους εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών γουρουνιών. Στη Γαλλία μάλιστα, οι τύποι είπαν να το πάνε σε άλλο level, και έτσι αποφάσισαν να διορίζουν μέχρι και δικηγόρο προς υπεράσπιση του κατηγορούμενου ζώου. Crazy shit που λένε και στο χωριό μου!!!

Η πρώτη χαρακτηριστική περίπτωση αναφέρεται στο βιβλίο του Edward Payson Evans με τίτλο, «Η ποινική δίωξη και η τιμωρία των ζώων,” όπου ένας χοίρος κατηγορήθηκε το 1266 για την επίθεση και την “κατανάλωση” ενός ανθρώπου. Ο «αδίστακτος» χοίρος καταδικάστηκε από τους μοναχούς της Μονής του Sainte-Geneviève σε καύση στην πυρά, όπως ακριβώς έκαναν στις ‘μάγισσες’ της εποχής.

Στην πιο γνωστή  των περιπτώσεων, ένα βλοσυρό γουρούνι στη Γαλλία κρίθηκε ένοχο και καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού (δικαίως εδώ που τα λέμε), εφόσον πρώτα είχε επιτεθεί και κατασπαράξει το πρόσωπο ενος μικρού παιδιού. Η δίκη έλαβε χώρα στις 9 Ιανουαρίου του 1386, με το εξαγριωμένο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία να θέλει να λυντσάρει κυριολεκτικά το γουρούνι.

Το πιο περίεργο στην όλη φάση ήταν ότι κανείς δεν ήθελε να κόψει αυτά τα “εγκληματικά” γουρούνια μπριζολάκια και να τα φάει, αφού πίστευαν ότι ήταν καταραμένα, ή ότι είχαν τον διάολο μέσα τους.

Γιατί Την «Βρομόστομη» Γουρουνίτσα Όμως;

Και αν τα προηγούμενα δυο ‘εγκλήματα’ δικαιολογημένα επέφεραν την ποινή του θανάτου στους δράστες – και σήμερα μάλλον το ίδιο θα γίνονταν, αν βεβαίως δεν είχαν γίνει ήδη μπέικον τα συγκεκριμένα γουρούνια – από το βιβλίο του Evans, μαθαίνουμε για μια άκρως ενδιαφέρουσα αλλά και άδικη περίπτωση. Αυτή μιας punk-γουρούνας που εκτελέστηκε για προσβολή θρησκευτικών συμβόλων.

Το 1394 που λέτε, οι πολίτες της Mortaign της Γαλλίας, παρακολουθήσαν την καταδίκη και δημόσια εκτέλεση ενός άτακτου θηλυκού χοίρου. Η τύπισσα δεν σκότωσε κανέναν. Το μόνο παράπτωμα της συγκεκριμένης αλανιάρας γουρούνας, ήταν το σουλατσάρισμα της στην τοπική εκκλησία, όπου δημιούργησε έναν μικρό πανικό.

Όταν τελικά «συνελήφθη» από τις τοπικές αρχές και εν συνέχεια δικάστηκε, βρέθηκε ένοχη για εξύβριση θείων και βλασφημία. Η  Miss Piggy της εποχής κρεμάστηκε για τις «αμαρτίες» της και εγώ ακόμα αναρωτιέμαι, αν είχε βάλει το κόκκινο της κραγιόν, κάπνιζε μαριχουάνα και φορούσε καυτό στρινγκάκι ασορτί με ψηλοτάκουνες γόβες, ενώ εξαπέλυε τα μπινελίκια κατά Θεών και ανθρώπων. Όχι, φταίω εγώ δλδ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s