Σύμφωνα με το Γραφείο Εθνικών Στατιστικών της Βρετανίας, τα ποσοστά διαζυγίου για τα ζευγάρια αντίθετου φύλου στην Αγγλία και την Ουαλία βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1973. Παρόλο που αυτό μπορεί φαινομενικά να αποτελεί λόγο εορτασμού, να ξέρετε ότι το 42% των παντρεμένων βρετανών και Βρετανίδων εξακολουθεί και την βγάζει έξω από τις αίθουσες δικαστηρίων, αναμένοντας το διαζύγιο.

Το υπόλοιπο 58% μάλλον παρτάρει σε Κάβο, Μάλια και Φαληράκι της Ρόδου, όπου τους μαζεύει η τοπική αστυνομία από τα πεζοδρόμια σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από το πολύ πιόμα.

Πηγή: Daily Mail

Το διαζύγιο πάντως, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, δεν επιτρεπόταν στη Βρετανία μέχρι προσφάτως. Μόλις το 1857 ψηφίστηκε σχετικός νόμος που επέτρεπε στα νυμφευμένα ζευγάρια της Βρετανίας να χωρίζουν νομίμως για λόγους μοιχείας, ενδοοικογενειακής βίας και ούτω καθεξής.

Πριν από το 1857, τα πράγματα ήταν πολύ πιο περίπλοκα και χρειαζόταν ιδιωτικός νόμος από το Κοινοβούλιο της χώρας για να χωρίσει κάποιος. Έτσι από τις μεσαίες και χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις δεν χώριζε σχεδόν κανείς. Για αυτό τον λόγο οι Βρετανοί που ήθελαν να ξεφορτωθούν την γυναίκα τους πρέπει να είναι λιγάκι “δημιουργικοί” και να βρουν άλλες λύσεις.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το παζάρι αγοροπωλησίας παντρεμένων γυναικών, στην κατά τα άλλα άκρως πολιτισμένη Βρετανία που μας κουνάει το δάχτυλο συχνά-πυκνά για τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα που δεν μας επιστρέφει κιόλας. Πώς να το κάνουμε ρε παιδιά; O Έλγιν είχε στο αίμα του το παράνομο deal και παζάρι. Εδώ οι δικοί του πουλούσαν τις γυναίκες τους, στα μάρμαρα θα κολλούσαν;

Πηγή: The Independent

Γυναίκες Προς Πώληση

Μπορεί λοιπόν το διαζύγιο να μην ήταν η ενδεδειγμένη λύση για την εργατική τάξη της Βρετανίας, το δικαίωμα πώλησης της συζύγου όμως, επιτρεπόταν δίχως ανθρωπιστικούς και ηθικούς ενδοιασμούς. Η πρακτική χρονολογείται γύρω στις αρχές του 16ου αιώνα, αν και ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η όλη φάση είχε ξεκινήσει από τον Μεσαίωνα.

Από το 1837 έως και το 1901, υπήρξαν τουλάχιστον 108 τεκμηριωμένες περιπτώσεις αγοροπωλησίας συζύγου, ενώ είναι σίγουρο ότι θα υπήρξαν ακόμα περισσότερες παράνομες αγοροπωλησίες που έγιναν χωρίς επίσημα έγγραφα. Αν και η πώληση συζύγων ήταν εθνικό χόμπι εκείνη την περίοδο, το Γιoρκσάιρ αποτέλεσε την “πολιτιστική πρωτεύουσα” του φαινομένου, καθώς πάνω από το ένα τέταρτο των τεκμηριωμένων περιπτώσεων έλαβε χώρα εκεί.

Για να πουλήσει τη σύζυγό του ένας άντρας λοιπόν, έπρεπε να την πάει με ένα κολάρο ή σκοινί περασμένο στον λαιμό της – ώστε να θυμίζει ζώο –  σε ένα δημόσιο χώρο συνάντησης, όπως μια παμπ ή ένα εστιατόριο.

Πηγή: British Museum

Η πώληση συνήθως διαφημιζόταν καμιά-δυο εβδομάδες πριν, για να ξέρουν τι θα πάρουν οι υποψήφιοι αγοραστές. Κάποιες αγοροπωλησίες γίνονταν σε πιο πριβέ κατάσταση, σε μυστικά δωμάτια κάτω από την παμπ, αν και πάντα έπρεπε να υπάρχουν μάρτυρες μπροστά στην πώληση.

Αν και αυτό θα νευριάσει (δικαίως) κάθε φεμινίστρια που μπορεί να έχει την κακή τύχη να διαβάζει αυτό το άρθρο, γεγονός είναι ότι το συντριπτικό ποσοστό αυτών των αγοροπωλησιών γινόταν με την συγκατάθεση της συζύγου, που προφανώς επιθυμούσε και αυτή διακαώς να χωρίσει. Σύμφωνα με τον ιστορικό, Ε. Π. Τόμσον, που διερεύνησε τις πωλήσεις των συζύγων από το 1760 έως το 1880, μόνο τέσσερις σύζυγοι είχαν πωληθεί ενάντια στην επιθυμία τους.

Άπιστες Σύζυγοι Που Πουλιόνταν Στους Εραστές Τους

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι όμως και για να μην εκνευρίζονται οι φίλες φεμινίστριες που διαβάζουν το άρθρο, πολλές παντρεμένες γυναίκες που έβγαιναν σε πωλητήριο, ήταν άτακτα κορίτσια. Ή για να είμαι πιο ακριβής, τον ξεσκόνιζαν τον κουραμπιέ. Άρα για αυτό αποδέχονταν την πώληση με την συναίνεση τους.

Επίσης, αν ο άντρας ήταν άπιστος ή βίαιος, η σύζυγος ακόμα και αν δεν είχε εξωσυζυγική σχέση, μίσθωνε κάποιον φίλο ή ακόμα και συγγενή της, να την αγοράσει τυπικά ώστε να γλυτώσει η τύπισσα από τον κρετίνο που είχε παντρευτεί. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα μιας γυναίκας που δημοπρατήθηκε στο Πλύμουθ το 1822. Η συγκεκριμένη ήταν τόσο απελπισμένη και αποφασισμένη να χωρίσει από τον σύζυγό της, που αγόρασε τον εαυτό της για 3 λίρες, όταν ο εραστής της δεν μπόρεσε να εμφανιστεί στον τόπο της δημοπρασίας για να υποβάλει προσφορά για αυτήν.

Κάποιες  Γυναίκες Κατάφεραν Να Πουλήσουν Τον Άντρα Τους

Για να μπουν τα πράγματα σε μια τάξη όμως, υπήρξαν και περιπτώσεις που η σύζυγος πούλησε τον άντρα της. Η ιστορικός Λόρεν Πάντζετ, που έχει ερευνήσει την συγκεκριμένη πρακτική σε βάθος, ανακάλυψε έκπληκτη ότι υπήρξαν ελάχιστες περιπτώσεις όπου μια σύζυγος πούλησε τον άντρα της κανονικά και με το νόμο.

Το 1839 στο Tyrone της Ιρλανδίας, ο Χένρι Μούλεν κατηγορήθηκε για μοιχεία και βγήκε στο κλαρί προς πώληση.  Μια γυναίκα η οποία τον είδε στο παζάρι και της άρεσε (μάλλον θα ήταν ομορφόπαιδο ο Χένρι), τον αγόρασε για 3 λίρες και τον παντρεύτηκε.

Μια άλλη περίπτωση προέκυψε στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας το 1853, όπου ο Γουίλιαμ Καρράς, ο οποίος προφανώς και ήταν Ελληνικής καταγωγής, είχε πωληθεί σε πολύ καλή τιμή από την πρώτη σύζυγό του στην Έμιλι Χίκσον. Το Γουίλιαμ….Βασίλης δεν μεταφράζεται στα Ελληνικά; Για ένα λεπτό, κατάλαβα σωστά;

Πηγή: TOC

Η Διάδοση Της Πρακτικής Σε Άλλα Μέρη Της Ευρώπης

Οι Βρετανοί κάποια στιγμή αποφάσισαν να εκπολιτιστούν – έστω και εικονικά – και κατήργησαν δια ροπάλου την συγκεκριμένη πρακτική. Παρόλα αυτά, κάποια μεμονωμένα περιστατικά αγοροπωλησίας συζύγου εντοπίστηκαν σε αλλά μέρη της Ευρώπης μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα.

Τον Νοέμβριο του 1934, μια γυναίκα από την Πολωνία για παράδειγμα, παραπονέθηκε στα τοπικά δικαστήρια ότι ο άντρας που την αγόρασε από τον πρώτο σύζυγο της για 11 Βρετανικές λίρες, αλλά της φερόταν άσχημα.

Το 1950, ενώπιον των Ναπολιτάνικων δικαστηρίων, ο Βιντσέτζο Μαρβάσι πώλησε τη σύζυγο του στον κολλητό του φίλο για 40.000 Βρετανικές λίρες, στην ακριβότερη μεταγραφή…ουπςςς sorry, στην ακριβότερη αγοροπωλησία συζύγου στην ιστορία. Μάλιστα, o Βιντσέτζο αρνήθηκε να την πάρει πίσω και να επιστρέψει τα χρήματα, όταν ο φίλος του άλλαξε γνώμη λίγες μέρες μετά την πώληση.

Όπως και να ‘χει και χωρίς την παραμικρή διάθεση για χιούμορ, να πωλείται ένας άνθρωπος με ένα κολάρο γύρω από το λαιμό του, είναι μια από τις πιο ταπεινωτικές πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί ποτέ στην ιστορία. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία δικαιολογία και καμία απόπειρα κατανόησης για μια τέτοιου είδους πρακτική. Μιλάμε για τον απόλυτο εξευτελισμό της ανθρώπινης φύσης.

Ένα διαζύγιο δεν είναι ποτέ ευχάριστο για κανέναν εμπλεκόμενο. Ελπίζω όμως όλοι να αντιλαμβανόμαστε ότι το διαζύγιο είναι ο πιο πολιτισμένος και ανθρωπιστικός τρόπος λύσης ενός έγγαμου βίου που απέτυχε. Ειδικά σε σχέση με άλλες πρακτικές, που χρησιμοποιούνταν δυστυχώς μέχρι προσφάτως, σε χώρες οι οποίες τείνουν να ξεχνάνε το σκοτεινό παρελθόν τους και μάλιστα δίνουν μαθήματα σαβουάρ βιβρ και καλών τρόπων σε άλλους λαούς. Μην χέσω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s